Aile içi şiddet ve çocuk istismarı

Pazartesi sabahı, Emine öğretmen Nora’nın sınıfına, her zamanki açık ve rahat tavrıyla uyuşmayan belirgin bir çekingenlikle gelir. Tesadüfi bir hareket sırasında kazağının ucu hafifçe yukarı kayar ve üst kolunun yan tarafında koyu mavi bir morluk belirir—okul bahçesinde sıradan bir düşmenin nadiren mantıklı

Nora bir salı sabahı Selim’in okul çantasının kayışlarını sıkarken havayı geren şey acele değildi; kendi telefonundan gelmiyor gibi duran bir bildirimin titreşimiydi. Sabah her zaman aynı şekilde başlardı: kahvaltı, beslenme çantası, mont, parkın yanından geçen kısa yol. Yine de aylardır her şey,

Sabahın erken saatlerinde, şehir hâlâ sessizken ve gün daha yeni yeni şekillenmeye başlarken, Elif mutfak masasının başında çoktan soğumuş bir fincan çayla oturur. Telefonunda, açamadığı bankacılık uygulamasından bir bildirim yanıp söner; çünkü giriş kodu aylardır Deniz’in telefonuna yönlendirilmektedir. Banka kartı “güvende” olması

Hafta içi bir akşam, çocuklar nihayet uykuya daldıktan kısa bir süre sonra Nora yatağın kenarına oturur ve günün ağırlığının bedeninden çekilip gitmesine izin vermeye çalışır. Evin sessizliği huzur veren değil, tetikte tutan bir sessizliktir; her an devrilebilecek bir şeyin eşiği gibi, yaklaşan

Nazan iki çocuğuyla birlikte daha küçük bir daireye taşındıktan sonraki aylarda, Deniz ile yaşanan çatışmanın artık randevular, teslim saatleri ya da pratik düzenlemeler etrafında dönmediğini fark etti; mesele gerçekliğin kendisiydi. Başlangıçta her şey, masum gibi görünen hatırlama farklılıkları şeklinde ortaya çıktı: Nazan’a

Salı akşamı, saat sekizi biraz geçe, Nora mutfakta durmaktadır; bir eli mutfak masasının üzerinde, diğer eli bileğini kavramış hâlde, sanki o baskı bedeninden geçen titremeyi bastırabilirmiş gibi. Tezgâhın üzerindeki lamba hafifçe vızıldar—sıradan bir ses, ama bir anda dayanılmaz ölçüde yüksek gelir. Koridordan

Nermin’in yaşadığı sokakta her şey kusursuz görünür. Perdeler muntazam asılıdır, garaj girişi tertemizdir ve kapı çaldığında neredeyse her seferinde kapıda önce Baran belirir—gülümseyen, soğukkanlı, “her şeyi yoluna koyan” birinin kendinden emin sesiyle konuşur. Nermin onun arkasında yarım adım geride durur; çoğu zaman

Yağmurlu bir salı akşamı, Elif mutfak masasının başında, elinde telefonu, ekranı yarı kararmış halde oturuyor; dışarıdaki bahçe lambasının ışığı, her araba geçtiğinde camın üzerinden kayıp gidiyor. Önünde çoktan soğumuş bir fincan çay var, ama mesele çay değil; gecenin ritmi artık ona ait

Şehrin kıyısında, bitişik nizam bir evde Elif, iki çocuğu Zeynep ve Emir ile birlikte yaşamaktadır. Dışarıdan bakıldığında her şey tutarlı ve düzenli görünür: okul çantaları giriş kapısının yanında düzgünce durur, buzdolabının üzerindeki takvim eksiksiz doldurulmuştur ve sosyal ortamlarda Elif, hiçbir şeyi ele

Nihal, Murat’la geçirdiği ilk yılların “gayet normal” göründüğünü anlatır; yine de daha en başından itibaren evin havasının neredeyse fark edilmeden değiştiği küçük anlar olmuştur. İş günlerinde Murat, başkalarının gözünde güvenilir, nüktedan ve yardımsever biri gibi görünür; iş arkadaşları onun sakinliğini ve sorun