Aile içi şiddet ve çocuk istismarı

Pazartesi sabahı, Nora’nın iki hafta içinde üçüncü kez montsuz şekilde okul bahçesinde durduğu fark edilir; keskin bir rüzgâr tel örgünün boyunca ıslık çalarak geçmektedir. Öğretmen, Nora’nın ön kolundaki—uzun kolların altında kısmen gizlenen—morlukları görmekle kalmaz; aynı zamanda Nora’nın sanki en ufak bir temas

Seda ile Mert arasındaki ayrılık fiilen yaşanmaya başladıktan sonraki haftalarda, ilk bakışta küçük görünen bir şey yapısal bir niteliğe büründü: Mete’nin bir ebeveynden diğerine geçtiği an, gerilimin tekrar tekrar sahnelendiği bir zemine dönüştü. Teslimat “cuma öğleden sonra” için “kararlaştırılmıştı”, ancak anlaşma sürekli

Şehrin kıyısındaki bitişik nizam bir evde Nadide, dışarıdan bakıldığında düzen gibi görünen, içeriden bakıldığında ise incecik bir ipin üzerinde sürekli denge kurmaya benzeyen bir titizlikle evi ayakta tutmaya çalışır. Gündüzleri çalışır; okul çantalarını, kahvaltıyı ve veli uygulamalarını toparlar; bir yandan da evin

Salı akşamı, yemekten hemen sonra, Mia kanepenin ucuna oturur; dizlerini karnına çekmiş, çorapları yarıya kadar sıyrılmıştır, sanki en küçük bir hareket bile fazla ses çıkaracak gibidir. Mutfakta musluk hâlâ açıktır, ama kimse duymuyor gibidir. Serkan tezgâh ile koridor arasında gidip gelir, olması

Salı akşamı, yemekten hemen sonra, Mia kanepenin ucuna oturur; dizlerini karnına çekmiş, çorapları yarıya kadar sıyrılmıştır, sanki en küçük bir hareket bile fazla ses çıkaracak gibidir. Mutfakta musluk hâlâ açıktır, ama kimse duymuyor gibidir. Serkan tezgâh ile koridor arasında gidip gelir, olması

Zeynep sekiz yaşına girdikten sonraki haftalarda, dışarıdaki dünya evde “her şey yolunda” anlatısında küçük çatlaklar fark etmeye başladı. Pazartesi sabahları Zeynep, hava soğuk ve yağmurlu olduğunda bile çoğu kez aynı ince kazakla okula geliyor, artık ayağına dar geldiği belli olan ayakkabılar giyiyordu.

Pazartesi akşamı, saat sekizi biraz geçe, Merve mutfak masasının başında oturur; matematik ödevi önünde açıktır, kâğıdı elinin altında öylesine sıkı tutar ki kenarı yavaş yavaş terden dalgalanır. Salonda Rıza telefonunda kısa, sabırsız hareketlerle kaydırma yapar; çatal-bıçak çekmecesi—azıcık fazla sert kapatılmış—evin içinde bir

Pazartesi sabahı, Emine öğretmen Nora’nın sınıfına, her zamanki açık ve rahat tavrıyla uyuşmayan belirgin bir çekingenlikle gelir. Tesadüfi bir hareket sırasında kazağının ucu hafifçe yukarı kayar ve üst kolunun yan tarafında koyu mavi bir morluk belirir—okul bahçesinde sıradan bir düşmenin nadiren mantıklı

Nora bir salı sabahı Selim’in okul çantasının kayışlarını sıkarken havayı geren şey acele değildi; kendi telefonundan gelmiyor gibi duran bir bildirimin titreşimiydi. Sabah her zaman aynı şekilde başlardı: kahvaltı, beslenme çantası, mont, parkın yanından geçen kısa yol. Yine de aylardır her şey,

Sabahın erken saatlerinde, şehir hâlâ sessizken ve gün daha yeni yeni şekillenmeye başlarken, Elif mutfak masasının başında çoktan soğumuş bir fincan çayla oturur. Telefonunda, açamadığı bankacılık uygulamasından bir bildirim yanıp söner; çünkü giriş kodu aylardır Deniz’in telefonuna yönlendirilmektedir. Banka kartı “güvende” olması