Kadın sesi kısılmaz

Nihal, Murat’la geçirdiği ilk yılların “gayet normal” göründüğünü anlatır; yine de daha en başından itibaren evin havasının neredeyse fark edilmeden değiştiği küçük anlar olmuştur. İş günlerinde Murat, başkalarının gözünde güvenilir, nüktedan ve yardımsever biri gibi görünür; iş arkadaşları onun sakinliğini ve sorun çözme becerisini över. Oysa evdeki sakinlik koşulludur. Nihal beklenenden geç geldiğinde ya da telefon ekranında bir arkadaşından mesaj belirdiğinde Murat’ın tonu, bağırıp çağırmadan, hafiften keskinliğe kayar: yüksek ses yoktur; bunun yerine tam yerine oturtulmuş bir cümle, normalden biraz uzun süren bir sessizlik, soru gibi başlayan ama sorguya dönüşen ifadeler vardır. Nihal başlangıçta bunu stres ya da endişe olarak

Şehrin kıyısında, bitişik nizam bir evde Elif, iki çocuğu Zeynep ve Emir ile birlikte yaşamaktadır. Dışarıdan bakıldığında her şey tutarlı ve düzenli görünür: okul çantaları giriş kapısının yanında düzgünce durur, buzdolabının üzerindeki takvim eksiksiz doldurulmuştur ve sosyal ortamlarda Elif, hiçbir şeyi ele vermeyen ölçülü bir gülümsemeyle ortaya çıkar. Bu vitrinin arkasında ise aylar içinde, bir tokatla değil, her seferinde “pratik” diye sunulan küçük kaymalarla başlayan bir örüntü şekillenmiştir. Mert, PIN kodlarını “işleri yürütmek için” ister, bankacılık uygulamasının yönetimini devralır ve “genel bir kontrol sağlamak” gerekçesiyle bildirimleri açar. Elif aynı hafta market alışverişi için para çektiğinde, neredeyse hemen ardından bir mesaj

Yağmurlu bir salı akşamı, Elif mutfak masasının başında, elinde telefonu, ekranı yarı kararmış halde oturuyor; dışarıdaki bahçe lambasının ışığı, her araba geçtiğinde camın üzerinden kayıp gidiyor. Önünde çoktan soğumuş bir fincan çay var, ama mesele çay değil; gecenin ritmi artık ona ait değil. Her yirmi dakikada bir, Kerem’den yeni bir mesaj geliyor—bazen kısa ve keskin, bazen tatlı ve özür dolu—ama her defasında aynı alttan alta verilen emirle: yanında olacaksın, uzak durmak ihanettir. Elif bunun sözde kalmayacağını biliyor; çünkü daha önce de sözde kalmamıştı. En son “biraz alana ihtiyacı olduğunu” söylediğinde, Kerem sanki tesadüfen oradaymış gibi giriş kapısının tam önüne dikilmişti;

Nermin’in yaşadığı sokakta her şey kusursuz görünür. Perdeler muntazam asılıdır, garaj girişi tertemizdir ve kapı çaldığında neredeyse her seferinde kapıda önce Baran belirir—gülümseyen, soğukkanlı, “her şeyi yoluna koyan” birinin kendinden emin sesiyle konuşur. Nermin onun arkasında yarım adım geride durur; çoğu zaman kucağında bir çocuk ya da elinde bir çanta vardır, sanki zamanlamanın hiçbir zaman tam denk gelmemesi sadece bir tesadüfmüş gibi. Komşularla ya da okulda yapılan konuşmalarda Baran ilgili ve makul görünür; şakalar yapar, yardım teklif eder, karşısındakini rahatlatan kelimeler seçer. Nermin başını sallar, doğru yerde gülümser ve cümlelerini kısa tutar—söyleyecek bir şeyi olmadığı için değil, her fazla cümlenin

Salı akşamı, saat sekizi biraz geçe, Nora mutfakta durmaktadır; bir eli mutfak masasının üzerinde, diğer eli bileğini kavramış hâlde, sanki o baskı bedeninden geçen titremeyi bastırabilirmiş gibi. Tezgâhın üzerindeki lamba hafifçe vızıldar—sıradan bir ses, ama bir anda dayanılmaz ölçüde yüksek gelir. Koridordan ayakkabıların sürtünme sesi duyulur; Berk evin içinde, hiçbir şeyin nerede olduğunu sormasına gerek olmayan birinin sakin özgüveniyle hareket eder; çünkü her şey—mekân, zaman, gündem—zaten ona aitmiş gibi durur. Her zamanki gibi başlar: ne yumruk, ne bağırış, ne de sonradan kolayca anlatılabilecek “büyük” bir sahne; bunun yerine, bir düzeltme. Gerçekten yan tarafa atılmış bir adım olmayan bir yana kayış,

Nazan iki çocuğuyla birlikte daha küçük bir daireye taşındıktan sonraki aylarda, Deniz ile yaşanan çatışmanın artık randevular, teslim saatleri ya da pratik düzenlemeler etrafında dönmediğini fark etti; mesele gerçekliğin kendisiydi. Başlangıçta her şey, masum gibi görünen hatırlama farklılıkları şeklinde ortaya çıktı: Nazan’a göre tehditkâr tınlayan bir telefon konuşması, Deniz’e göre “hiç öyle olmamıştı”; çocukları alma konusunda Nazan’ın doğruladığını düşündüğü bir anlaşma, Deniz tarafından daha sonra “Nazan’ın uydurduğu bir şey, çünkü o hep panikler” diye geçiştirildi. Çok geçmeden bu örüntü sıkılaştı ve daha hedefli hâle geldi. Deniz sakin konuşuyor, mantıklı gibi duran cümleler kuruyor ve her itirazı Nazan’a karşı bir delile

Hafta içi bir akşam, çocuklar nihayet uykuya daldıktan kısa bir süre sonra Nora yatağın kenarına oturur ve günün ağırlığının bedeninden çekilip gitmesine izin vermeye çalışır. Evin sessizliği huzur veren değil, tetikte tutan bir sessizliktir; her an devrilebilecek bir şeyin eşiği gibi, yaklaşan bir dalganın ön odası. Mert hâlâ evin içinde dolaşır; çekmeceleri açıp kapatır, sanki çoktan bulduğu bir şeyi arıyormuş gibi: bir bahane. Nora yorgun olduğunu ve seks istemediğini söylediğinde, karşılık doğrudan bir darbe gibi değil, dikkatle kurgulanmış bir baskı dalgası gibi gelir. Önce suçlamalar başlar: onu reddettiği, “hep” mesafeli olduğu, Mert’i değersiz hissettirdiği. Ardından suçluluk yüklemeye doğru kayar: ailenin

Sabahın erken saatlerinde, şehir hâlâ sessizken ve gün daha yeni yeni şekillenmeye başlarken, Elif mutfak masasının başında çoktan soğumuş bir fincan çayla oturur. Telefonunda, açamadığı bankacılık uygulamasından bir bildirim yanıp söner; çünkü giriş kodu aylardır Deniz’in telefonuna yönlendirilmektedir. Banka kartı “güvende” olması için onun ceketinin cebindedir, Deniz’e göre böylece “gereksiz harcama” yapılmaz. Elif’in maaşı hesaba yatar, ama neredeyse hemen ardından Elif’in erişemediği hesaplara aktarılır; yardımlar ve çocuk parası da aynı güzergâhtan geçer, çünkü Deniz “genel resmi gören” kişinin kendisi olduğunu söyleyerek bunları “doğal olarak” kendisinin yönetmesi gerektiğini ileri sürer. Elif market alışverişi için çekingen bir biçimde para istediğinde, bir konuşma

Nora bir salı sabahı Selim’in okul çantasının kayışlarını sıkarken havayı geren şey acele değildi; kendi telefonundan gelmiyor gibi duran bir bildirimin titreşimiydi. Sabah her zaman aynı şekilde başlardı: kahvaltı, beslenme çantası, mont, parkın yanından geçen kısa yol. Yine de aylardır her şey, artık Nora’ya ait olmayan bir güzergâh gibi hissediliyordu. “Sadece şifren,” demişti bir keresinde Bora; sesi bir ricayı andırıyor, cümle bir talimat gibi bitiyordu. Sonra ritüel başladı: telefon masaya konur, ekran yukarı bakar, parmaklar mesajların içinde gezinirken odada bir sessizlik oluşurdu—sanki birlikte yönetilmesi gereken ortak bir ajandaya bakılıyormuş gibi. Nora bunu bir dönem diye açıklamaya çalışmıştı: stres, kıskançlık, yeterince

Pazartesi sabahı, Emine öğretmen Nora’nın sınıfına, her zamanki açık ve rahat tavrıyla uyuşmayan belirgin bir çekingenlikle gelir. Tesadüfi bir hareket sırasında kazağının ucu hafifçe yukarı kayar ve üst kolunun yan tarafında koyu mavi bir morluk belirir—okul bahçesinde sıradan bir düşmenin nadiren mantıklı bir iz bırakacağı bir bölgede. Ne olduğunu sorduğunda, zamanlaması ve ayrıntıları “yerine oturan” bir anlatı ortaya çıkmaz; önce bir kapıya çarptığından söz eder, sonra koltuktan düştüğünü söyler, ardından tamamen susar. Koridordan ayak sesleri geldiğinde Emine’nin bakışları tekrar tekrar sınıf kapısına kayar; sanki beklenmedik her ses bir uyarı taşıyormuş gibidir. Montunu giyerken bir yetişkin fazla yaklaştığı anda bedeninin kasıldığı